Przygotowałem się do tej wyprawy od pół roku. Specjalnie pod tym kątem przygotowałem cały trening na siłowni. Lista sprzętu potrzebnego na wyjazd też od grudnia 2023 rosła w Wexelu 😉 z tygodnia na tydzień. Wszystko było wiele razy przemyślane i przeanalizowane. Pierwotnie miałem wyruszyć 2 maja ale jak co roku sezon letni powitałem ostrym zapaleniem gardła, także 2-go maja z gorączką 40* C leżałem grzecznie w domu. Wyjazd siłą rzeczy przesunął się na 15 maja. Gdy kalendarz wskazywał już 12 maja nagle zacząłem czuć dziwne uczucie niepewności … Czy ja na pewno chce tam jechać, a może lepiej wymyślić inną trasę, a może coś jeszcze trzeba dokupić …. tego typu pytania krążyły po mojej głowie…. Z pomocą przyszedł mi audiobook Jacka Walkiewicza “Pełna moc życia” krążąc rowerem po nadmorskiej ścieżce w Gdańsku, to testując nowe sakwy, to ubrania na deszcz słuchałem sobie Jacka na Słuchawkach.Lektorem tego audiobooka jest sam Jacek więc miałem wrażenie jakby do mnie zadzwonił i dodawał otuchy przed wyjazdem. Chęć wyjazdu wróciła z potrójną siłą! Polecam tego audiobooka każdemu.

Dzień pierwszy – wyjazd z Gdańska [15 maja 2024]

No i mamy 15 maja godzinę 6:00 rano. Znajomy dźwięk budzika wyrywa mnie ze snu. To jest ciekawe, że w takich chwilach nie ma mowy o drzemkach. Kilka dźwięków i wyskakuje z łóżka. Żadnych akcji “jeszcze 5 min.” Szybkie śniadanie i ruszam. Ostatnie spojrzenie czy wszystko zabrałem i zamykam drzwi za sobą. Wrócę tu za miesiąc jeśli wszystko pójdzie dobrze więc jeśli czegoś nie zabrałem to będę to musiał ogarnąć po drodze. Jadę na molo w Brzeźnie tam czeka moja dziewczyna Asia. Ostatnie buziaki na molo i … zaczęło się. Dziwnie się czuje jadąc z molo po raz milionowy rowerem z myślą, że tym razem jadę nad brzeg zupełnie innego morza. Pierwszy przystanek robię u mojego Taty w Żukowie. Kawa, ciastko i lecę dalej. Dojeżdżam do miejscowości Sworne Gacie  gdzie znajduje przystań kajakową i Camping sosenka (tu podrzucam link i polecam) , tam robię pierwszy nocleg w namiocie. Wszystko idzie zgodnie z planem, pełen energii rozbijam namiot i idę spać. 

Dzień drugi [16 maja 2024]

Dzień rozpoczęty od pysznej włoskiej kawy i śniadania nad rzeką Brdą. Po przejechaniu około 30 km pęka mi pierwsza dętka 😀 Wtedy jeszcze nie wiedziałem jak ważną rolę odegrają dętki i opony na tym wyjeździe. Naprawiam dziurę i orientuje się że nie zabrałem zapasowych dętek 😀  Pół roku planowania, pół roku tworzenie listy sprzętu w excelu i w dniu wyjazdu nie zabieram zapasowych dętek… Od razu widać pełen profesjonalizm tej wyprawy 😉 Dętka po kolejnych 30 km zaczyna puszczać, więc jadę 15 min, pompuje, jadę, pompuje i tak przez godzinę. W pierwszym małym miasteczku w jakiejś piwnicy znajduje sklep z częściami samochodowymi i o dziwo dętki do roweru. To jest niezwykłe jak wielu serdecznych ludzi można poznać w takich małych mieścinach. Do nich nadętość wielkich miast nie dotarła, tam często można zetknąć się biedą ale i z niezwykłą szczerością i otwartością. 

Przy wymianie dętki zauważam, że tylna opona zaczyna pękać… Także trzeba zmienić trasę i pojechać przez Szczecinek bo tam jest kilka sklepów rowerowych gdzie mogę kupić oponę. Dojeżdżam do Szczecinka i znajduje sklep, wybór nie jest za duży ale udało mi się kupić jakąś gravelową oponkę, już w momencie kupna wiedziałem, że nie wytrzyma całej trasy ale to była jedyna sensowna (Continental Speed King). Drugi dzień kończę w miejscowości Borne Sulinowo nad jeziorem Pile. Piękna kraina. Bardzo zadbana linia brzegowa z dużą ilością pomostów i miejsc do grillowania. Nie znalazłem tam Campingu więc rozbijam się na dziko. Jednak zanim rozbiłem bazę robię szybką kąpiel w jeziorze. Kolację jem z widokiem na zachód słońca na pomoście. Namiot rozbiłem jakieś 10m od wody, więc rano będzie piękny widok. 

Dzień trzeci [17 maja 2024]

Słońce, ciepło, cudowne widoki, czego chcieć więcej?  Wstaję o jakiejś 6:30 rano, zwijam bazę i ruszam. Trasa prowadzi super ścieżką rowerową przez środek lasu. Po około 2h jazdy zauważam, że wymieniona wczoraj dętka chyba znów pękła bo mam coraz mniej powietrza. Rozkładam się przy jakiejś stacji kolejowej na totalnym skwarze, zero cienia w zasięgu wzroku. Zakładam kupioną wczoraj oponę i nową dętkę. Pięknie, temat problemów załatwiony. Ok straciłem ponad godzinę ale co tam, mam problem z głowy do końca wyjazdu! (….hłe hłe hłe). Trasa wije się pięknymi terenami pojezierza drawskiego, w końcu to tereny przyległe do drawskiego parku krajobrazowego. Zero podjazdów, dobra nawierzchnia, rewelacyjna pogoda – raj. Wieczorem dojeżdżam do miejscowości Ińsko i tam znajduję super miejscówkę do spania (tu macie link w razie czego). Rozkładam bazę i okazuje się że mata do spania syczy…. a jak mata syczy to nie jest dobrze. Pompuje do pełna, idę nad jezioro wciskam matę do wody i okazuje się że są 3 dziury. Tak głośno krzyknąłem “KURRWWWAAA!!” że wszyscy ludzie na Campingu się spojrzeli w stronę jeziora. 😉 taki typowo polski odruch bezwarunkowy.Pięknie się zaczyna. na szczęście mam 30 łatek, więc na luziku. Nagrywam video gdzie są dziury, suszę matę, sklejam. Rozbijam bazę i idę grzecznie spać. 

Dzień czwarty  [18 maja 2024]

Wyspany, zadowolony, najedzony pakuję bazę. Idzie mi to coraz lepiej. Potrafię za 3-cim razem zwinąć namiot tak, że mieści się do pokrowca. Pakuje wszystkie sakwy na rower i ruszam dalej. Tego dnia trasa idzie super. Około 50 km przed granicą z Niemcami spotykam “LongdistansWolfa”  JA WOL! Niemieckiego podróżnika, który właśnie objeżdża Europę. Gość chyba nie ma jedynki i jeździ elektrykiem, ale ma 60+ więc niech mu będzie. Swoją drogą ja z kompletem zębów na tym zdjęciu z nim wyglądam gorzej, więc robiąc jakiś nieudany uśmiech nr 5 można na tle bezębnego wypaść słabo;). Tego dnia dojechałem do Kostrzyna nad Odrą pokonując 150 km rowerem. Nocuje na jakimś Kempingu tuż przy granicy. Dotarłem tam po 22 więc bazę rozbijam już po ciemku. Idę spać około północy więc na regenerację zostało mało czasu. 

Dzień piąty  [19 maja 2024]

Tego dnia pobudka należała do jednej z najbardziej nietypowych w życiu, a tak naprawdę to ma chyba jak na razie pierwsze miejsce. Otóż okazało się że nie zamknąłem dobrze namiotu i wieczorem podczas gdy poszedłem pod prysznic weszły do niego mrówki – z tym małych poniżej 1 mm. I jedna z tych mrówek o świcie weszła mi do ucha. Nie dość, że tam weszła to jeszcze zaczęła iść w kierunku komory gdzie normalnie znajduje się mózg 😉 😀 Oczywiście odruch bezwarunkowy był taki, że zacząłem dość mocno napierdalać się w drugie uchu, to z mrówką mając skierowane ku ziemi. Po jakichś 5-7 uderzeniach mrówka wypadała. 😀 Jaka lekcja płynie z tego zdarzenia? Otóż nr1. Zawsze ale to zawsze zamykaj namiot bo królestwo owadów nigdy nie śpi, nr2. nie warto myć dokładnie uszu – bo jak się ma pełno wosku to mrówka nie przejdzie bo się przyklei nr 3. po takiej pobudce nie ma opcji żeby robić jeszcze drzemki. Więc jak ktoś ma problemy ze wstawaniem to niech sobie w lesie nazbiera mrówek do słoika, a ucho nasmaruje miodem, tylko oby mrówka weszła o dobrej godzinie… Tego dnia rano przekroczyłem granicę z Niemcami i jechałem wałem Odry super ścieżką rowerową z pięknymi widokami. Około godziny 14-tej zaczęło się zbierać na deszcz i finalnie miałem okazję przetestować swój kombinezon. Tego dnia jazda w deszczu jeszcze sprawiała mi frajdę. Po 2h przestało padać wysuszyłem wszystko i dotarłem do jakiegoś ogromnego jak miasteczko Campingu w Niemczech. Tam klasycznie, rozbijanie bazy, shower, pizza, druga pizza, piwko, 2h pracy z laptopem w beach barze z widokiem na jezioro i lulu.

Dzień szósty  [20 maja 2024]

Tego dnia wszystko zaczęło się pięknie. Piękna pogoda super trasa, słońce i wszędzie taka cisza… No właśnie coś za cicho. Jadę do sklepu po śniadanie – zamknięty, jadę do drugiego zamknięty, pierwsza knajpa – zamknięta… Hmm coś dziwnego. Sprawdzam w Google maps – mamy to! Dziś są w Niemczech zielone świątki, więc to będzie dzień jedzenia wurstów na stacjach benzynowych albo dzień bez jedzenia. Na trasie spotykam niemieckiego kolarza, który potrzebuje klucza imbusowego, a że ja mam cały serwis ze sobą to pomagam mu ogarnąć temat podniesienia siodełka. Chwilę rozmawiamy, podnoszę jego rower … waży tyle to mój namiot z matą, gość mnie pyta, czy chciałbym się przejechać ale odpowiadam, że wolę sobie nie psuć nastroju. Mój rower waży jakieś 45 kg więc wolę żyć w błogiej nieświadomości, że można jeździć “na lekko”. Na koniec dostałem od niego batonika żebym nie padł z głodu. Dojeżdżam do małego niemieckiego miasteczka i zbaczam lekko z trasy, bo widzę jakiś ciekawy ryneczek. I nagle mijam sklep. Otwarty sklep. Zadaje dosłownie 2 pytania po angielsku i nagle jeden z klientów, mówi do mnie po polsku żebym mówił normalnie. 🙂 Nie wierzę! Jedyny otwarty sklep, który prowadzi przemiła Pani Ewa. Okazuje się że mogę tam nawet zjeść obiad. Także siadam przed sklepem jem pyszny obiad. Na koniec od tego miłego gościa dostaje piwo w prezencie. Naprawdę zrobiło mi się miło – taki mały szybki gest, a poczułem, że jednak polak polakowi może być przyjacielem. Pozdrawiam serdecznie choć nie znam imienia darczyńcy. Najedzony i zadowolony pokonuje kolejne kilometry. Wieczorem rozbijam bazę na kolejnym wielkim campingu. 

Dzień siódmy i ósmy [21 i 22  maja 2024]

Siódmy dzień wyprawy zaczynam bardzo rano, bo już o 7:20 jestem w trasie. Cały czas piękna pogoda tylko lekko pod wiatr, kto dużo jeździ to wie co znaczy jechać pod wiatr, a ja w sumie jadę już 4 dni pod wiatr. Jako że rano nie miałem nic na śniadanie i dopiero później robiłem zakupy to śniadanie jem na skrzyżowaniu jakiegoś małego niemieckiego miasteczka. Super miejsce obok strumyka z kołem młyńskim, mega szum wody. Ludzie jadący do pracy dziwnie się patrzą ale to mnie nie interesuje, robię swoje. Po południu dojeżdżam do Drezna. Robię rundkę po mieście i łapie mnie gruba ulewa. Teraz mogę w pełni przetestować mój zestaw na deszcz. Zestaw działa idealnie. Ruszam dalej i docieram do miejscowości Pirna. Przestaje na chwilę padać więc szybko rozbijam bazę nad rzeką Łabą. To właśnie w drodze z Drezna do Pirny miałem moment tzw. “błysku”. To właśnie wtedy przeszyła mnie myśl – “chcę mieć bloga”. Los wyjątkowo mi sprzyjał. Okazało się że na Campingu jest świetlica, szybkie Wifi, dużo gniazdek, cisza spokój. Idealne warunki do pracy. Wieczorem zaprojektowałem logo. Pomysł miałem w głowie więc zajęło mi to może 1,5h i logo było gotowe. Wraz ze mną parę stolików dalej siedział jakiś gość i też coś robił na laptopie, a na stoliku miał chyba 5 pustych puszek po piwie. Następnego dnia wstałem o 6, wróciłem na świetlicę, zrobiłem kawę i szykowałem się do wyjazdu ale zaczęło padać. Sprawdziłem prognozę i okazało się że ma lać cały dzień równo. Szybka kalkulacja i decyzja. Zostaje, tu mam idealne warunki żeby zaprojektować bloga! więc od 7 rano wpadłem w wir pracy. Jakoś przed południem przyszedł gość, który był wczoraj, coś tam zagadał. Okazało się że jest Finem, który mieszkał parę lat w Krakowie i jedzie z Krakowa do Helsinek. W podróż wyruszył bez namiotu i generalnie bez sprzętu i pierwszą noc spał w lesie na ziemi, obudził sięcały w ślimakach 😀 Na świetlicy spędziliśmy cały dzień. Ja pracowałem, on pił piwo i też coś tam robił. Czasem rozmawialiśmy, czasem się z czegoś pośmialiśmy, czasem zapadała godzina ciszy i tak do 22 siedzieliśmy na świetlicy. Mister przez cały dzień wypił chyba 20 piw. Także tak. Ja o 22 miałem gotowy projekt, pliki wrzuciłem na Google drive i przekazałem wytyczne do mojego zespołu. Tu wielkie podziękowania dla Pawła, który sprawę traktował priorytetowo i właściwie od razu zaczął z tym działać. I tak oto dzień przerwy był dniem w 100% wykorzystanym. Przy okazji odpisałem na wszystkie maile i ogarnąłem bieżące sprawy pracy.

Dzień dziewiąty  [23 maja 2024]

Wyszło słońce i pogoda zaczęła się uspokajać. Zajebistą ścieżką rowerową wzdłuż rzeki Łaby, płynnie wjechałem do Czech. Właściwie to nawet nie wiem kiedy, bo nie było tablicy. Ale nagle zacząłem słyszeć “Ahoj” więc skumałem, że znowu zmieniłem kraj. Trasa rowerowa idealna, tuż nad rzeką, więc płasko, a do tego przestało wiać. Raj dla rowerzystów!  Gdzieś w połowie trasy nawigacja pokazywała mi przeprawę promową. Dojechałem do wyznaczonego miejsca, a tam nic, zero, cisza. Gdzieś w jakiejś budce 100m od wody rozmawiało 2. gości. Podszedłem i zapytałem, czy tu jest jakaś przeprawa promowa. Okazało się że rozmawiam z kapitanem promu, a prom to mała drewniana łódka na wiosła, która stała przy brzegu. I tak oto za 2 Euro znalazłem się na drugim brzegu. 🙂 Lubię takie akcje! 🙂 Dalej jechałem super trasą z pięknymi widokami, aż dojechałem do Pragi. Tego dnia pobiłem swój rekord odległości na długich wyprawach, przejechałem 166 km. Bazę rozbiłem na czeskim campingu ale tam standard to już 2 gwiazdki przy niemieckich 5-ciu. Jednak jak zwykle do bazy dotarłem w takim stanie zmęczenia, że mógłbym spać nawet na schodach. O 23 rozbiłem bazę i poszedłem spać.

Dzień dziesiąty i jedenasty  [24 i 25 maja 2024]

Ten dzień zaczął się niepozornie. Wstałem o 7, zwinąłem bazę, sprawdziłem rower i niespodzianka, znowu pękła tylna dętka … (no kto by przypuszczał :D) Zaczęło się zbierać na burze. Nagle w kostkę ugryzła mnie dość mocna jakaś mała mucha. Po 10 min. poczułem jak drętwieją mi usta – coś jak znieczulenie u dentysty, po kolejnych 5 minutach wyglądałem jak rasowy glonojad z dyskoteki w Mielnie ale taki budżetowy, z nabitą botoksem jedną wargą. Warga spuchła mi tak, że myślałem że zaraz pęknie. Ta sytuacja sprawiła, że pierwszy raz od nie pamiętam kiedy totalnie nie wiedziałem co mam robić. Mózg stanął  w miejscu, a burza była tuż tuż. Odpaliłem google i znalazłem info, że to może być reakcja uczuleniowa na ukąszenie owada. Ryj spuchł mi tak, że mogłem tylko bełkotać, więc ludzie z którymi musiałem rozmawiać, dziwnie na mnie patrzyli. Naprawiłem dętkę, spakowałem wszystko na rower i pojechał do apteki w sercu czeskiej Pragi. Kupiłem coś na alergię ale nic to nie dało. Około godz. 15 opuchlizna zaczęła sama schodzić. Tego dnia słabo mi się jechało, poranek totalnie wybił mnie z rytmu. Za Pragą ścieżki stawały się z każdym kilometrem coraz gorszej jakości, aż finalnie jechałem po lesie bez trasy albo po jakiejś polanie albo po piachu. Dojechałem do miejscowości Sedlcany i to był pierwszy dzień gdzie nie osiągnąłem planu. Zabrakło mi 30 km do Campingu. Ostatnie 30 km tego dnia trasa wiodła pośród górek 200-400 m.npm niby nie dużo ale pod każdy podjazd musiałem prowadzić rower bo nie miałem siły wjeżdżać. Ten odcinek ostro mnie zmęczył. Robiąc zakupy niechcący natknęłam się na jakiś hotel i zdecydowałem, że tam zostanę. Królestwo owadów i czeskie górki dały mi w kość. 

Następnego dnia siły wróciły i mogłem jechać dalej. Ruszyłem jakoś o 8 rano. Jednak teren był coraz cięższy. Każdy podjazd to było pchanie roweru. W takim terenie kilometry lecą wolno. Do tego palące słońce. Jakoś o 11 po raz kolejny przebiłem tylną dętkę. Tu już się wkurwiłem. No ile razy można przebijać!? Sprawdziłem po raz 10-ty dokładnie czy nic nie ma w oponie, we wkładce antyprzebiciowej… nic. Nie wiadomo dlaczego pękają… Naprawiłem i jazda. Jako ciekawostkę po drodze mijałem pola fioletowych maków. Nigdy wcześniej niczego takiego nie widziałem. Coś pięknego. Tego dnia dojechałem do Czeskich Budziejowic, więc mało brakowało, żebym w 2 dni przejechał przez całe Czechy wzdłuż. Ciekawostką jest to, że w Pradze czeskiej byłem 3-ci raz i 3 razy dojechałem tam rowerem podczas swoich wypraw. Tu też nocleg miałem w Hotelu, bo następnego dnia była niedziela więc chciałem mieć jakieś normalne śniadanie. Za to na kolację jadłem serdelka nadziewanego marynowaną cebulą … (tylko czesi mogą coś takiego wymyślić).

C.D.N

Wiem, że tak się nie robi i nie można zostawiać historii w połowie ale ja właśnie to zrobiłem 😉 Jutro rano jadę na kolejną wyprawę, więc doba zrobiła się za krótka. Chciałem żeby blog jutro ujrzał światło dzienne i ujrzy. I’m so sorry. Historia na pewno będzie dokończona. 🙂 I tak człowiek staje się januszem budowania napięcia 😉 😉 😉

Artykuł Gdańsk-Wenecja: 30 dni, 8 krajów i 2421 km rowerem! pochodzi z serwisu Trip7.

1. Morsowanie pod wodospadem (w Bystrej)

2. Morsowanie w Morzu Północnym (wyjazd z super ekipą, którą pozdrawiam)

3. Morsowanie nocą

4. Morsowanie o wschodzie słońca

5. Mołsowanie o wschodzie księżyca

6. Mołsowanie w przeręblu (marzyłem o tym 5 lat)

7. Morsowanie z szampanem (nie wiedziałem, że tak jebaniutki szczypie w oczy)

Nagrodą będzie rok bez chorowania i piękne wspomnienia. Śmiesznie publikować taki wpis jak jest +26*C na zewnątrz… ale ciągle nie ma czasu…. i dopiero po 17-tym serniku była chwila luzu.

Artykuł 777 minut (łącznie) w wodzie, czyli morsowy sezon 2023/2024 pochodzi z serwisu Trip7.

I tak oto wczoraj o 3:30 nad ranem czterech Gentlemanów z patelnią na plecach ruszyło na szlak. Akcja dla mnie i Jarka o tyle gruba, że przyjechaliśmy z Gdańska pociągiem i totalnie bez snu weszliśmy na szlak ale jak zwykle w takich sytuacjach emocje trzymały nas przy życiu.

Najpierw śnieg po kostki, potem już po kolana. Niebo pełne gwiazd, i wschód słońca w kolorze czerwono-pomarańczowym. Na szczycie juz ostry wiatr. Rozpalanie kuchenek przy -7*C okazało się wyzwaniem. Tomek robił jajecznicę a ja kawę. Śmiesznie bo góra kawiarki była w lodzie a dół na ogniu. Finalnie udało się zrobić i kawę i jajecznicę.

Zejście juz było w śniegu po kolana a czasem po pas. Na koniec Tatra w schronisku i powrót do bazy.

Artykuł Śniadanie na Babiej Górze w grudniu 2023 r. pochodzi z serwisu Trip7.